Ένα ακόμη κόμμα ή κάτι διαφορετικό; Η συζήτηση που άνοιξε ο Αλέξης Τσίπρας

 

Τα κόμματα ήταν κάποτε απολύτως απαραίτητα και για πολλούς λόγους. Κάλυπταν πολλαπλές ανάγκες οργάνωσης, επικοινωνίας, συντονισμού και αποτελεσματικών δράσεων των κινημάτων που εξέφραζαν - συχνά ήσαν και απόλυτα ταυτισμένα μαζί τους.

Σήμερα παρακμάζουν υποβαθμισμένα σε γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, σκηνικά δήθεν δημοκρατικής λειτουργίας, ρινγκ εσωκομματικών αντιπαραθέσεων. Από εθελοντικές συλλογικότητες έχουν γίνει επαγγελματικά σωματεία πολιτικών συμφερόντων με αμειβόμενα στελέχη. Το κοινοβουλευτικό σύστημα έχει προσφέρει πολλά στην παρακμή ζωντανών σχηματισμών με τις καλές αμοιβές των βουλευτών και την σύντομη συνταξιοδότησή τους μετά από δυο τρεις θητείες στη Βουλή. Τα κίνητρα του να μπεις στο κόμμα ή την πολιτική έχουν αλλάξει: καλό εισόδημα, εύκολη δουλειά, έξοδος από την εργασιακή μέγγενη και την ανασφαλή καθημερινότητα των πολλών.

Αυτό που συνέβη και με την πρώτη ασκήσασα πολιτική, την Εκκλησία και τους αμειβόμενους από το κράτος, ιερείς. Από εθελοντές στις αρχαίες θρησκείες (πχ ελληνική) και προβεβλημένοι από την κοινότητά τους λόγω ηθικών προσόντων, έγιναν επαγγελματίες που αμείβονται για τις υπηρεσίες τους και από το κράτος και από τον πιστό-πελάτη. Και με κίνητρο την επαγγελματική εξέλιξη...

Επιστρέφοντας στα κόμματα, βλέπουμε διάτρητα πόθεν έσχες των πολιτικών με κατακόρυφη αύξηση των περιουσιών τους χάρη στα πολιτικά τους αξιώματα, ειδικά όταν το κόμμα τους έχει ασκήσει εξουσία. Και στην δημοκρατική παράταξη. Βλέπουμε αποχωρήσεις χωρίς παράδοση του βουλευτικού εισοδήματος, βλέπουμε κομματικές μετατοπίσεις και στοιχίσεις πίσω από ηγέτες με μόνο κριτήριο την δυνατότητα να εκλεγούν πρώτη φορά ή και ξανά, βουλευτές...

Το ζήτημα λοιπόν σήμερα, που εύλογα δεν βάζει κανείς και καμία πολιτικός στο τραπέζι, είναι το τι χρειαζόμαστε τα κόμματα εκτός από τις εκλογές. Ειδικά στην αριστερά που ενδιαφέρεται πρώτιστα για την συλλογική δημοκρατική λειτουργία ενός κινήματος, την ανάδειξη ηθικών και ταλαντούχων στελεχών και τον δημοκρατικό έλεγχο των αντιπροσώπων. Που αντίθετα σήμερα με μια εκλογή παίρνουν την έδρα και την βάζουν στην τσέπη τους, ότι και να έχουν υπογράψει με τον φορέα που τα επέλεξε...

Αυτό λοιπόν το ζήτημα έβαλε εσχάτως με τις τοποθετήσεις του ο Αλέξης Τσίπρας, μετά από μια θητεία 16 χρόνων που περιλάμβανε Προεδρία κόμματος, βουλευτικό αξίωμα και Πρωθυπουργία. Και άνοιξε μια κουβέντα ασχέτως αν τα υπόλοιπα στελέχη της αριστεράς, έκαναν ότι δεν άκουσαν τίποτα σχετικό.

Μερικές μάλλον χρήσιμες διαπιστώσεις:

1. Μια υπηρεσία των κομμάτων (και των εφημερίδων τους καθημερινά) ήταν η πληροφόρηση και ενημέρωση του κόσμου για το τι συμβαίνει γύρω του ή και μακριά του. Με την σημερινή διάδοση του διαδικτύου και των πλατφορμών του που πληροφορούν σε πρώτο χρόνο ακόμη και με ζωντανή εικόνα, έχει αχρηστευθεί αυτή η λειτουργία και μαζί της οι κομματικές εφημερίδες ακόμη ακόμη και η ειδησεογραφία των μεγάλων ΜΜΕ. Το μόνο που χρειαζόμαστε πλέον είναι η ελεύθερη κυκλοφορία των απόψεων κάτι που η κομματική πειθαρχία συχνότατα δεν επιτρέπει.

2. Μια άλλη υπηρεσία των κομμάτων ήταν η αυτόνομη δημοκρατική λειτουργία των πολιτών, ειδικά σε περιόδους αυταρχικών κυβερνήσεων και καθεστώτων. Αυτό σήμερα το προσφέρουν τα κινήματα με τις ανοιχτές συνελεύσεις και τον ακτιβισμό τους ενώ τις συνεδριάσεις σε κλειστά δωμάτια χωρίς κινητά τις χρειάζονται μόνο όσ@ το έχουν ανάγκη αυτό για λόγους νόμιμης ή παραβατικής αδιαφάνειας.

3. Η ανάδειξη στελεχών έχει γίνει πλέον ανοικτή σε όσ@ ενδιαφέρονται και δέχονται τις βασικές αρχές ενός πολιτικού κινήματος και το ίδιο και η αυτόματη εγγραφή μέλους με την συμμετοχή σε κάποια εκλογή. Και παρότι πολλοί στην αριστερά θεωρούν ότι η δημόσια εκλογή ηγεσιών από την βάση γίνεται αιτία υφαρπαγής της κομματικής εξουσίας από οργανωμένες μειοψηφικές ομάδες (και εν μέρει έχουν δίκιο), ξεχνούν ότι στην εποχή του διαδικτύου τέτοιες διαδικασίες είναι μονόδρομος.

4. Η κλειστή λειτουργία των κομματικών ηγεσιών, μακριά από τον έλεγχο των ίδιων των μελών, αντιγράφει στην εποχή μας το κοινοβουλευτικό σύστημα: "άπαξ εκλογή και μετά κάνουμε ότι θέλουμε μέχρι την επόμενη όπου μπορείτε; να μας αλλάξετε". Και αυτό προκαλεί την οργάνωση των διαφωνούντων σε οργανωμένες φράξιες με μοναδικό σκοπό την πρόωρη εναλλαγή στην ηγεσία. Μερικά κόμματα βάζουν θητείες και κάνουν συνέδριο κάθε χρόνο για να μειώσουν την αυτονομημένη λειτουργία της ηγεσίας, αλλά τα αποτελέσματα είναι πενιχρά όσο δεν υπάρχει ανακλητότητα σε πρώτο χρόνο και ανανεούμενη επιλογή αντιπροσώπων με βάση την αξία τους και την δημοκρατικότητά τους και όχι τύποις με θητείες και κουραστικές εκλογοδιαδικασίες. Με λίγα λόγια, όσο δεν υπάρχει η ανέφικτη άμεση δημοκρατία σε κόμμα και κοινωνία.

Μπορεί άραγε να οργανωθεί ένα πολιτικό κίνημα χωρίς κόμμα; Το ζήτημα της ηγεσίας είναι το πιο εύκολο, αφού υπάρχουν πλέον εύχρηστες διαδικασίες ανανέωσης της εμπιστοσύνης σε κατάλληλα άτομα για αντιπροσώπευση. Αρκεί να λειτουργούν φυσικά.

Ποιοι όμως θα παίρνουν τις τακτικές αποφάσεις καθημερινά; Χρειάζονται ευέλικτες ομάδες με συντονισμό μεταξύ τους και τακτική λογοδοσία που όμως δεν θα γίνονται δικαιολογία ανάδειξης μονιμάδων και γραφειοκρατίας; Και ποιοι θα είναι αυτοί που θα εκλέγουν τους παραπάνω; Τα ενεργά μέλη, τα εγγεγραμμένα ή αυτά που θα εγγράφονται εθελοντικά πριν από κάθε απόφαση;

Αυτά είναι τα ερώτηματα που πρέπει να απαντηθούν σήμερα. Είναι δύσκολα αλλά ουσιώδη. Δεν είναι δεδομένες οι απαντήσεις πλέον. Η αυτόματη επανάληψη της μεθόδου "φτιάχνω ένα νέο κόμμα και κάνω συνέδρια κάθε τρία χρόνια" θα φέρει τα ίδια αρνητικά αποτελέσματα: για λίγο ακμή, μετά συμμετοχή στην εξουσία, διάσπαση από δυσαρεστημένους και παρακμή. Έναν νέο κύκλο αποτυχίας, όπως έγινε πχ με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ή με τις διασπάσεις του όπου υπήρξε τυφλή επανάληψη της μεθόδου.

Η αριστερά δυσκολεύεται να κάνει αληθινούς απολογισμούς και δημιουργική αυτοκριτική όσο δεν αλλάζει ξεπερασμένες θεωρίες. Το "κόμμα νέου τύπου" έχει περάσει οριστικά στην ιστορία. Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός επίσης. Οι τάσεις και τα ρεύματα ιδεών δεν ανθίζουν σε ένα γραφειοκρατικό περιβάλλον - μοιραία μετατρέπονται σε μόνιμες φράξιες, κομματικούς κλώνους και ατελείωτες μπάμπουσκες.

Η αριστερά χρειάζεται ανανέωση στον τρόπο του οργανώνεται και δρα. Μέχρι τώρα ανανέωση γινόταν μόνο στο πρόγραμμά της - όλα τα άλλα γινόντουσαν με τον αυτόματο πιλότο του λενινιστικού κομματικού ιδεώδους. Οι ανοικτές θάλασσες είναι φυσικά πάντα εκεί - αλλά θέλουν γενναιότητα, αλτρουισμό και αλληλοβοήθεια.

Με αυτήν την έννοια, η συζήτηση που άνοιξε ο Αλέξης Τσίπρας είναι καίρια και καλό είναι τα μπαρουτοκαπνισμένα στελέχη της αριστεράς που δογματίζουν αφόρητα, να βγουν από τα αμπριά του διαρκούς εμφυλίου τους και να παίξουν ανοιχτά μπάλα μπροστά στο αιώνιο κοινό τους. Εκείνο της αντίστασης στον απίστευτα επεκτατικό, διαβρωτικά ολοκληρωτικό καπιταλισμό. Να παίξουν για την αλλαγή. Με 10 καίριες δημοκρατικές θεσμικές μεταρρυθμίσεις. Προφανώς στην πλευρά που τους αναλογεί στα πλαίσια της δυαδικής εξουσίας, κράτους και κινημάτων. Και με σεβασμό στην αυτονομία των κινημάτων και μόνιμο διάλογο μαζί τους.

Αυτά μπορεί να τα κάνει ένα ακόμη κόμμα;

Διυλίζοντας τον Τσίπρα και καταπίνοντας τον Μητσοτάκη

Η μιζέρια των αποκομμάτων του ΣΥΡΙΖΑ

Το 2015 η ριζοσπαστική αριστερά έλαβε 36% των ψήφων, πράγμα πρωτοφανές όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και την μεταπολεμική Ευρώπη. Και ξεκίνησε μια αντιμνημονιακή διακυβέρνηση που κράτησε για ένα εξάμηνο ενωμένη την αριστερά. Μετά το δημοψήφισμα και την υπογραφή ενός νέου μνημονίου, η διακυβέρνηση άρχιζε και τελείωνε στον ΠΘ, Αλέξη Τσίπρα που το προσωπικό του πολιτικό ταλέντο ήταν αυτό που επικύρωσαν τον Σεπτέμβριο με παρόμοιο ποσοστό οι ψηφοφόροι.

Στο κείμενο αυτό δεν θα κάνουμε αποτίμηση όσων συνέβησαν από το 2015 έως σήμερα στην αριστερά. Θα κρίνουμε την στάση των σημερινών κομματιών της απέναντι στην πρόθεση του Αλέξη Τσίπρα να θέσει ξανά υποψηφιότητα για ΠΘ και να κυβερνήσει επικεφαλής μιας πλατιά κεντροαριστερής πολιτικής συμμαχίας.

Υπάρχουν στην αριστερά εκείνοι και εκείνες που παροτρύνουν τον Τσίπρα να επιστρέψει για να "σώσει τον τόπο" από την επιδρομή της πλέον εγκληματικής πολιτικής συμμορίας που γνώρισε. Και υπάρχουν και εκτός αριστεράς αρκετοί και αρκετές (κεντροδεξιοί, κεντρώοι, κεντροαριστεροί) που υποστηρίζουν το ίδιο. Φαίνεται και στις δημοσκοπήσεις όπου ως καταλληλότερος ΠΘ, είναι ήδη δεύτερος χωρίς να έχει εξαγγείλει κόμμα ή εκλογικό σχηματισμό.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι και εκείνες (στην αριστερά) που παθιασμένα αμφισβητούν ή λοιδορούν ανοιχτά πλέον τον Τσίπρα ως μεταλλαγμένο κεντρώο, πιθανό συνεργάτη επιχειρηματιών, συστημικό εκφραστή ενός δήθεν δημοκρατικού καπιταλισμού, εγγυητή μιας συστημικής συνέχειας, αλλά και λαϊκιστή, λαοπλάνο και προδότη που έκανε το Όχι Ναι κλπ κλπ. 

Είναι όσ@ έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά το δημοψήφισμα (αριστεριστές, Βαρουφακικοί, Λαφαζανικοί, Κωνσταντοπουλικοί), πολλοί που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ επί Κασσελάκη (Τσακαλωτικοί, Σακελλαρικοί) αλλά και μεγάλο μέρος του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ όπως οι Πολάκης, Παππάς, Δούρου. Κυρίως στελέχη δλδ, συνυπεύθυνα για όσα έκανε ή δεν έκανε η πρώτη αλλά και η δεύτερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. 

Κι εδώ βρίσκεται όλη η παθογένεια της σημερινής ελληνικής αριστεράς που δεν κατάφερε να ανανεωθεί σε ιδέες, επεξεργασίες, θεωρίες αλλά και πυραμιδική κομματική λειτουργία και σχέση με τα κινήματα. 

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν χρηματίσει επαγγελματικά στελέχη, βουλευτές στο ελληνικό και ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, πολλοί ακόμη και υπουργοί των κυβερνήσεων της αριστεράς. 

Κι όμως παρέμειναν οι ίδιοι στην νοοτροπία. Πολύ θεωρητικοί και καθόλου πρακτικοί στην επίλυση προβλημάτων, υπερφιλόδοξοι γραφειοκράτες χωρίς τα απαραίτητα προσόντα για να υλοποιήσουν όσα εξαγγέλλουν, μικροεξουσιαστές με ακόλουθους, φράξιες και ομάδες μέσα στο κόμμα, εξουσιαστικοί απέναντι στα κινήματα που έβγαλαν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, καθόλου αξιοκράτες στα στελέχη που προωθούν, αυταρχικοί στους ίδιους τους συμβούλους και εργαζόμενους στα πολιτικά τους γραφεία. 

Μοιράζονται τα ίδια μικροαστικά χαρακτηριστικά την ώρα που διακηρύσσουν ασυμβίβαστους αγώνες. Πριν τον Τσίπρα ήταν ευχαριστημένοι αν έμπαιναν στη Βουλή. Τώρα είναι απέναντι στον άνθρωπο που τους δίδαξε (επιτέλους) προοδευτική διακυβέρνηση και όχι βολονταρισμό και εφόδους στον γκρεμό...

Ο Αλέξης Τσίπρας καλά κάνει λοιπόν και δεν ανακατεύεται μαζί τους. Θα έκανε απλώς απόλυτα ορατή την μιζέρια τους και θα ενίσχυε εν γνώσει του μια εικόνα της κομματικής αριστεράς, απόλυτα εσωστρεφούς, σε μόνιμο εμφύλιο και αλληλοεξόντωση φραξιών. Πράγμα που εν μέρει ισχύει και τα ΜΜΕ της διαπλοκής αγωνίζονται να διογκώσουν.

Έπειτα "αριστερά" είναι αυτό που υπηρετεί τον λαό και οι φιλόδοξοι εκφραστές της οφείλουν να αποδεικνύουν με τις πράξεις τους και όχι με λόγια και προγράμματα. Και σε αυτό έχουν αποτύχει όλα τα κομμάτια της κραυγαλέα όταν έχουν κατεβάσει την απήχησή τους πλέον σε μονοψήφια ποσοστά κοντά στην κοινοβουλευτική επιβίωση (με την Νέα Αριστερά των Τσακαλώτου, Σακελλαρίδη ούτε καν).

Όταν ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά και ΜεΡΑ25 που συμφωνούν σε όλα, καταφέρνουν να βρίσκουν τρόπο να υπάρχουν ξεχωριστά ως τρεις διαφορετικοί ΣΥΡΙΖΑ και στελέχη και των τριών να αναλώνονται στις μεταξύ τους κόντρες, τι παρόν και μέλλον έχουν αυτά τα κόμματα; Και η οποιαδήποτε πρόσκαιρη ενότητα μέχρι κάτι να τους ξινίσει; 

Αλλά το χειρότερο είναι ότι όλοι τους, είναι απορροφημένοι με το μικροκόμμα τους και την πολιτική τους ορθότητα και δεν βλέπουν καν την μεγάλη εικόνα: την ανάγκη του τόπου και των ανθρώπων του να ανασάνουν από την μαφιόζικη διακυβέρνηση, από το πλιάτσικο στον δημόσιο πλούτο και τις τσέπες τους που ανεμπόδιστα εξασκεί η ακροδεξιά στην εξουσία. Και έχουν ξεχάσει την ελληνική φύση που καταστρέφεται από την ενεργειακή λεηλασία σε βουνά, ποτάμια και θάλασσες. 

Δεν κατανοούν το κατεπείγον να πέσει αυτή η κυβέρνηση και τα έκτακτα καθήκοντά τους να συμβάλλουν με τις όποιες δυνάμεις τους σε κάτι τέτοιο. Κι όταν έρχεται ο Τσίπρας να ηγηθεί σε κάτι τέτοιο, εκείνοι διυλίζουν τις προθέσεις του και καταπίνουν την πραγματικότητα Μητσοτάκη.

Συγγνώμη παλιοί μας σύντροφοι αλλά αυτό είναι τύφλωση, ανικανότητα και τραγικό λάθος. Και μάλλον θα είναι το τελευταίο σας. Ακολουθεί η εξαέρωση.

Γιώργος Αθανασίου Μπάτσαρης

*σκίτσο του αείμνηστου Γιάννη Καλαϊτζή στις 31-07-2015

Ποια (πρέπει να) είναι η θέση της αριστεράς απέναντι στο οικολογικό κίνημα;

Με αφορμή την μεγάλη αυριανή πορεία -στις 11 του Δεκέμβρη- για την υπεράσπιση των βουνών που κάθε χρόνο συγκεντρώνει τα οικολογικά κινήματα του τόπου μας σε μια κεντρική εκδήλωση. Αλλά και με αφορμή τις άπειρες πλέον εκδηλώσεις και δράσεις για ελεύθερα βουνά από την αιολική βιομηχανία, για φωτοβολταϊκά στις στέγες και όχι στην εύφορη γη, για καθαρές θάλασσες από εξορύξεις υδρογονανθράκων και βρώμικες ιχθυοκαλλιέργειες, για ποτάμια ελεύθερα από "μικρά" υδροηλεκτρικά και ρέματα ζωντανούς βιότοπους και αποκαλυμμένα από επιχώσεις, μπαζώματα και "καθαρισμούς". Ήρθε η ώρα και οι πολιτικές συλλογικότητες της αριστεράς (και προφανώς και της πολιτικής οικολογίας) να μιλήσουν ξεκάθαρα για τον τόπο μας και το περιβάλλον του και να συμμετέχουν, στηρίξουν, υποστηρίξουν το οικολογικό κίνημα.

Οι φίλοι της φύσης, οι ορειβάτες και οι ορειβάτισσες, οι πεζοπόροι, οι φυσιολάτρες, οι κάτοικοι εκτός των μεγάλων πόλεων, οι αγρότες, οι ψαράδες, όλ@ γνωρίζουν κάτι που η πολιτική αριστερά και οικολογία φαίνεται μέχρι στιγμής να αρνείται να συνειδητοποιήσει: ότι οι βιομηχανικές ΑΠΕ δεν έχουν καμία σχέση με την οικολογία του περιβάλλοντος, την ανάσχεση της κλιματικής αλλαγής, την εξοικονόμηση ενέργειας και την αποκατάσταση της βλάστησης παντού όπου έχει καεί ή ερημωθεί και ακόμη περισσότερο. Οι βΑΠΕ απλά είδαν φως και μπήκαν στην καταπάτηση δημόσιων εκτάσεων, καθαρών θαλασσών, λιμνών και ποταμών, απάτητων βουνών και άγριας φύσης. Για να βγάλουν κέρδος από την εκμετάλλευσή τους! Καμία εξοικονόμηση δεν έχουν στο πλάνο, μόνο μεγέθυνση της παραγωγής ενέργειας δίπλα σε εκείνη του φυσικού αερίου/υδρογονανθράκων. 

Ο καπιταλισμός καταστρέφει το περιβάλλον. Αυτό είναι γνωστό από ανέκαθεν. Καταστρέφει και "εκσυγχρονίζει" εντάσσοντας τα πάντα στην αγορά. Η ενεργειακή λαίλαπα με τις χιλιάδες ανεμογεννήτριες έχει ήδη καταστρέψει άπειρες βουνοκορφές, πλαγιές και πρανή πρώην άγριας φύσης και απάτητων τόπων με τα τσιμεντώματα στις κορφές και τα χωματουργικά των δρόμων που ανοίγονται σε παρθένο τοπίο. Έχουν καταστρέψει τόπους φύσης και πολιτισμού και οπτικά αλλά και τον βιώσιμο τουρισμό των περιοχών αυτών. Το ίδιο αποπειρώνται να κάνουν στα ορεινά ρέματα, ποτάμια και λίμνες, το ίδιο στην καλλιεργήσιμη γη με την τερατώδη βιομηχανική επέκταση των φωτοβολταϊκών, το ίδιο στους κόλπους και την καθαρή θάλασσα με τα επίσης τερατώδη σχέδια επέκτασης των ιχθυοκαλλιεργειών μιαν ανάσα από τις ακτές.

Όλο αυτό είναι η επίθεση ενός θνήσκοντος οικονομικού συστήματος που αν δεν επεκταθεί δεν υπάρχει, και που από την φύση του δεν έχει όρια και κανόνες στην επέκτασή του. Κι όλο αυτό για να διευρύνεται διαρκώς το κέρδος και να συρρικνώνεται εισόδημα, φύση, νερό και αέρας που αναπνέουμε. Οι πόλεις ήδη είναι μια κόλαση, το περιαστικό περιβάλλον μισοκατεστραμμένο και τώρα βάζουν πλώρη σε ότι απέμεινε: την ελεύθερη, άγρια και απάτητη μέχρι στιγμής φύση.

Η προσχώρηση του κεφαλαίου στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής (που αυτό επέφερε) είναι υποκριτική αφού απλά του επιτρέπει να επεκταθεί στην φύση, δημόσια και προστατευμένη περιουσία και κληρονομιά μέχρι χθες. Τώρα δεν υπάρχουν πια κανόνες. Η πιο επικίνδυνη δεξιά στην διακυβέρνηση καθυστερεί ακόμη και για πολλά χρόνια ήδη, και το χωροταξικό για τις ΑΠΕ επιτρέποντας με αποφάσεις υπουργού να παίρνουν άδειες καταστροφικές επενδύσεις που θα ήσαν παράνομες ακόμη και με την σχετική ευρωπαϊκή νομολογία.

Και η πολιτική αριστερά; Η πολιτική οικολογία; 

Ανύπαρκτες!

Σιωπούν πλην εξαιρέσεων και διευκολύνουν την δήθεν "πράσινη" διείσδυση στην ενέργεια, δεν συμμετέχουν κεντρικά σε καμία δράση κατά των βΑΠΕ, δεν περιγράφουν καμία κοινωνία εξοικονόμησης στα πολιτικά τους προγράμματα και παραμένουν δέσμιες της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και της δίκαιης ανάπτυξης (η αριστερά) και των βΑΠΕ (πολιτική αριστερά και οικολογία).

Η θέση της αριστεράς όμως είναι με τα κινήματα! Γιατί αυτό που συμβαίνει επιβεβαιώνει τις προβλέψεις της για καταστροφή και της εργασίας και του περιβάλλοντος από την άκριτη επέκταση του καπιταλισμού. Ειδικά με την εμφάνιση του νεοφιλελευθερισμού και την πτώση του υπαρκτού που όμνυε σε μια βρώμικη συνεχή ανάπτυξη και αυτός, όλα τα τοπικά κινήματα για προστασία της φύσης περιλαμβάνουν αριστερούς και οικολόγους και συχνά την υποστήριξη των αντίστοιχων πολιτικών συλλογικοτήτων. Αλλά κεντρικά η σιωπή συνεχίζεται. Υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ έδωσαν άδειες εξόρυξης υδρογονανθράκων στην θάλασσα της Κρήτης. Κεντρικοί εκφραστές της πολιτικής οικολογίας υποστήριξαν την επέκταση των βΑΠΕ και ζητούν ακόμη μεγαλύτερη και πιο γρήγορη! 

Ο ξεσηκωμός του κόσμου που θα εκφραστεί και αύριο την ημέρα των βουνών με την κεντρική πορεία στην Αθήνα αλλά και πολλαπλές που πραγματοποιούνται πριν και μετά σε πολλά μέρη, ας προβληματίσουν την πολιτική αριστερά και οικολογία. Λείπουν από τα κινήματα και αυτό είναι ανεπίτρεπτο! Βοηθούν την ακροδεξιά του Μητσοτάκη να ολοκληρώσει την αρπαγή γης, την λεηλασία των πόρων, την ρύπανση από βιομηχανικές δραστηριότητες βουνά και χωράφια, θάλασσες και κόλπους, ρέματα και ποτάμια. Και αν εμπορευτεί τα πάντα, νερό, αέρα, το χώμα που πατάμε και καλλιεργούμε...

Το θέλει αυτό η αριστερά;

Το θέλει αυτό η πολιτική οικολογία;

Ας συνέλθουν άμεσα και ας τους δούμε μαζικά* στα οικολογικά κινήματα εφεξής. 

*Χωρίς κομματικά λάβαρα και καταπάτηση της κατακτημένης αυτονομίας των κινημάτων για να μην παρεξηγηθούμε