Ένα νέο οργανωτικό μοντέλο για την αριστερά;

Οργανωτικό: ο ελέφαντας στο δωμάτιο της αριστεράς;

Το νέο κόμμα της αριστεράς δημιουργείται με εργώδεις ρυθμούς από τον Αλέξη Τσίπρα και τους συνεργάτες του. Ο κόσμος της αριστεράς ανυπομονεί να το δει να υλοποιείται γιατί γνωρίζει ότι αυτή είναι η μόνη δυνατή προοπτική για την έλευση της πολιτικής αλλαγής που τόσο χρειάζεται ο τόπος και οι άνθρωποί του. Κάθε μέρα που περνά το μαχαίρι της αδικίας βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στο σώμα της κοινωνίας, οι άνθρωποι φτωχαίνουν και μένουν άστεγοι και οι τσέπες της εγκληματικής συμμορίας γεμίζουν ρουφώντας ελληνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους απαραίτητους για την ευημερία των πολιτών όσο το νερό στην έρημο. 

Οι πολίτες έχουν δει κομμάτια των επεξεργασιών του Ινστιτούτου Τσίπρα για το πρόγραμμα του νέου κόμματος. Και ακούν τρέχουσες πολιτικές παρεμβάσεις στις παρουσιάσεις της Ιθάκης ανά την Ελλάδα. Αυτό που δεν έχουν ακούσει είναι καμία νύξη για το τι διαφορετικό θα έχει το νέο κόμμα ως προς την οργανωτική του φυσιογνωμία. Και πως θα κληθούν σύντομα να συνεισφέρουν οι ενδιαφερόμενοι/ες που είναι ήδη πολλές χιλιάδες: ως μέλη, ως εθελοντές, ως φίλοι; Και πως θα παίρνονται οι αποφάσεις; Από πιο σώμα εκλεκτόρων; 

Είναι λογικό εδώ να υπάρχει το πιο σοβαρό κομμάτι των αποφάσεων που πρέπει να παρθούν. Έχουμε υποστηρίξει σε προηγούμενο άρθρο (εδώ) την καταστροφική παρενέργεια της ύπαρξης οργανωμένων τάσεων ή συνιστωσών σε μια συλλογικότητα μεγάλης κλίμακας που υποστηρίζει μάλιστα προοδευτική κυβέρνηση. Κι αυτό είναι γνωστό πολλές δεκαετίες τώρα στην αριστερά που προσπαθεί να ανανεώσει τα καταστατικά της με ατελέσφορους νεωτερισμούς που όμως δεν έχουν οδηγήσει πουθενά. Και καθε φορά το σύστημα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού επιστρέφει από την πίσω πόρτα ως καθυστερημένη πειθαρχία πριν την επόμενη διάσπαση...

Η δημοκρατία στο κόμμα ή εσωκομματική δημοκρατία θεωρείται εκ των ουκ άνευ στην αριστερά αλλά έχει μεγάλα προβλήματα στα δύσκολα. Και τα δύσκολα έρχονται είτε στις μεγάλες ήττες είτε στις μεγάλες επιτυχίες. Εκεί, και στις δυο περιπτώσεις η δημοκρατία δείχνει ανήμπορη να λειτουργήσει. Και τα διαζύγια συνήθως δεν είναι βελούδινα αλλά τοξικά και άνθρωποι που χρόνια παλεύουν μαζί αρχίζουν να μισούνται χωρίς λόγο επειδή διαφωνούν πολιτικά. Μέσα στην συλλογικότητα που τους/τις έφερε κοντά.

Λύνεται αυτό το πρόβλημα; Και τι δυνατότητες ή εναλλακτικές υπάρχουν - αν υπάρχουν.

• Πρότυπο από την λενινιστική εποχή είναι το "κόμμα νέου τύπου" με εξωτερική πειθαρχία και εσωτερική δημοκρατία. Ο δημοκρατικός λεγόμενος συγκεντρωτισμός. 

Όταν άνθισε ο ευρωκομμουνισμός και η ανανέωση στην αριστερά, μερικά κόμματα χαλάρωσαν την εξωτερική επιθαρχία θέτοντας στα καταστατικά τους την δυνατότητα των διαφωνούντων με την πλειοψηφία να μπορούν να εκφράζουν την διαφωνία τους δημόσια υπενθυμίζοντας παράλληλα την κυριαρχούσα και ψηφισμένη άποψη. Αυτό έγινε για να μην καταπνίγονται οι διαφωνίες και να μην οδηγούνται οι διαφωνούντες σε δημιουργία φραξιών, πράγμα που άνθιζε στα σταλινικά κόμματα. Αρχικά δεν φαινόταν επικίνδυνο να μπορεί ένα γνωστό στέλεχος να λέει δημόσια την διαφωνία του.

Κατόπιν θεσμοθετήθηκε το δικαίωμα του/της διαφωνούσας και να μην εφαρμόζει την ψηφισμένη απόφαση. Το παλιό καταστατικό την/τον υποχρέωνε.

Τέλος ήρθαν οι τάσεις όταν μεγάλες ομάδες μελών ένοιωθαν ότι το κόμμα πρέπει να αλλάξει κατεύθυνση δημοκρατικά και έτσι απέκτησαν την δυνατότητα να λειτουργούν ως διακριτά ρεύματα ιδεών μέσα στο ίδιο κόμμα. Έως ότου η ιδέα παρήκμασε στην πράξη και οι τάσεις απέκτησαν και ξεχωριστά ψηφοδέλτια μετατρέποντας έτσι το κόμμα στην πράξη σε ομοσπονδία ή ακόμη χειρότερα σε συνδικάτο που περιλάμβανε πολλές ξεχωριστές παρατάξεις - εδώ ήταν που ξεπεράστηκε κάθε κόκκινη γραμμή και αντοχή και οι κομματικές  συλλογικότητες κατέρρευσαν απέναντι σε έναν νόμιμο πλέον φραξιονισμό χωρίς όρια αλλά με υποτιθέμενο ιδεολογικό περιτύλιγμα. 

• Σήμερα το σύστημα αυτό κυριαρχεεί στα συριζογενή κόμματα πλην του προσωπικού κόμματος της Κωνσταντοπούλου, και διαλύει την ενότητά τους ωθώντας στον υπόγειο προσωπικό ανταγωνισμό, τις προσωπικές πορείες και την μόνιμη αμφισβήτηση της κεντρικής γραμμής ακόμη και όταν δεν υπάρχει λόγος από ετερογενείς ομάδες. Ένας ατελείωτος φραξιονισμός είναι το αποτέλεσμα των τάσεων αλλά και του δήθεν φάρμακου της διεύρυνσης του αριθμού των μελών. Όλα αυτά τα μέτρα απέτυχαν και αντίθετα από τα προσδοκώμενα, κατήργησαν την συλλογικότητα καθρεφτίζοντας έναν νέο συγκεντρωτισμό με φερετζέ το "κόμμα πολιτικής ενότητας" στην θέση της κατεστραμμένης ιδεολογικής ενότητας.

Και φτάνουμε στον πυρήνα του προβλήματος. 

Πως ανθίζει η δημοκρατία στο κόμμα; Γιατί ένα μη δημοκρατικό κόμμα, δεν μπορεί να εξαγγέλει την ενότητα και δημοκρατία στην κοινωνία;

Κάποιες διαπιστώσεις/προτάσεις. Από κάτω προς τα πάνω: 

1. Τοπικές οργανώσεις. 

Η δημοκρατία δεν ανθίζει σε μεγάλες οργανώσεις. Είναι αδύνατον να γίνει διάλογος σε συνελεύσεις άνω των 15-30 ατόμων. Που κατοικούν κοντά με κριτήριο γειτονιάς. Και δεν είναι δημοκρατία μια μοναδική συμμετοχή κάθε μέλους με τρίλεπτη ομιλία χωρίς δυνατότητα περαιτέρω συζήτησης. Τέτοιες συνελεύσεις δεν είναι ούτε παραγωγικές - δεν εστιάζουν πουθενά με επάρκεια χρόνου. Μέχρι σήμερα αυτό που συμβαίνει είναι ότι κυριαρχεί αναγκαστικά το εισηγούμενο θέμα και η έγκριση ή απόρριψή του. Πράγμα που μπορεί να γίνει και διαδικτυακά.. Δημοκρατία όμως είναι να διαμορφώνεις άποψη μέσα από διάλογο, ελεύθερο, επίμονο και εξαντλητικό. Για να εξειδικευτούν οι εγκεκριμένες κεντρικές αποφάσεις στον κάθε τόπο. Αλλιώς οι τοπικές οργανώσεις δεν έχουν λόγο ύπαρξης.

Δεν χρειάζονται συντονιστικά. Περιττή γραφειοκρατία. Φυτώριο μικροεξουσιών. Ένας/μία μόνο ανακλητή συντονίστρια για να διευθετεί πρακτικές ανάγκες μέσω ψηφιακών ειδοποιήσεων. Που δεν αποτελεί ένα ακόμη όργανο.

2. Δημοτικές και περιφερειακές οργανώσεις; 

Όχι δεν χρειάζονται! Άχρηστες γραφειοκρατικές δομές που δεν επιτελούν κανένα πραγματικό έργο. Οι τοπικές οργανώσεις όταν υπάρχει γενικότερο ζήτημα πχ δημοτικές εκλογές, αυξάνουν το μέγεθος των συνελεύσεών τους ώστε να περιλαμβάνει όσ@ χρειάζονται - πχ συνεδριάζουν μαζί όλες οι 20μελείς οργανώσεις των ορίων ενός Δήμου με τρόπο που αυτές επιλέγουν: διαδικτυακό ή φυσικό, δι αντιπροσώπων ή με συμμετοχή των πάντων.

Την απαραίτητη αντιστοιχία με την δομή του κράτους μπορούν να καλύπτουν τοπικοί ή περιφερειακοί ανακλητοί εκπρόσωποι που ορίζονται από τις αντίστοιχες συνελεύσεις ανάλογα με την γνώση του θέματος. Στη θέση των τοπικών γραφείων του παρελθόντος. 

3. Τοπικές συνελεύσεις: ανοιχτές ή μόνο για μέλη;

Όταν υπάρχει σημαντικό θέμα ώριμο για συζήτηση που αφορά τον συγκεκριμένο τόπο ή ολόκληρη τη χώρα, απαιτείται συνέλευση με συμμετοχή των πάντων: μελών, φίλων, εθελοντών, ψηφοφόρων. Άρα και μελών ή φίλων άλλων προοδευτικών κομμάτων. Συμβουλευτική, δημόσια, ανοιχτή. Αντί για τυπική εκδήλωση που μπορεί κάποιος/α να πάρει και τον λόγο στο τέλος. 

4. Τοπικά κομματικά γραφεία; 

Όχι, δεν είναι αναγκαία. Περιττά έξοδα σε δύσκολους ακιρούς. Μόνο σε εκλογικές περιόδους νοικιασμένα για δυο μήνες.

5. Χώροι φυσικής συνάντησης;

Ναι ανάλογα με τις εκφρασμένες ανάγκες. Όχι κομματικοί χώροι. Κοινωνικοί σύλλογοι, στέκια νεολαίας, λέσχες πολιτισμού με καφέ, βιβλιοθήκες, χώρους εκδηλώσεων. Αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι ανεξάρτητοι από το κόμμα και συμμετοχή όλων των τοπικών ομάδων δράσεων αν το επιθυμούν. Χώροι συνύπαρξης της τοπικής κοινωνίας, μη εμπορικοί, με κοινωνική κουζίνα, εθελοντικές κοινωνικές υπηρεσίες κλπ Το κάθε αυτοδιαχειριζόμενο στέκι αποφασίζει πόσο θα επεκτείνει τις εθελοντικές υπηρεσίες του και ποιους φορείς θα φιλοξενεί μόνιμα ή περιστασιακά.

6. Κεντρική οργάνωση του κόμματος.

Με βάση τις προηγούμενες διαπιστώσεις, η κεντρική οργάνωση του κόμματος  πρέπει να είναι ευέλικτη και λειτουργική. 

Να υλοποιεί τις κεντρικές αποφάσεις με την απαραίτητη συμμετοχή ανθρώπων σχετικών αλλά και εθελοντών ανά θέμα με ορισμένου χρόνου και έργου ανοικτές συνελεύσεις εργασίας. Να παρουσιάζει όσα υιοθετούνται στην κεντρική συντονιστική επιτροπή του κόμματος και να τα διασπείρει έγκαιρα και με πλήρη τεκμηρίωση  απευθείας στις οργανώσεις του κόμματος με χρήση του διαδικτύου. Ανοιχτές σε σημαντικές παρατηρήσεις και αναστοχασμό.

Να οργανώνει μεγάλα ανοιχτά θεματικά σώματα/συνδιασκέψεις για τα μεγάλα θέματα.

Να κάνει περιφερειακά οργανωτικά συνέδρια με αποκλειστικό θέμα την ανανέωση των κεντρικών συντονιστικώ αντιπροσωπευτικών σωμάτων του κόμματος κάθε χρόνο με συμμετέχοντες/ουσες εκλεγμένους και εξουσιοδοτημένους αντιπροσώπους κάθε τοπικής ή θεματικής οργάνωσης. Να εκλέγει ηγεσία με ψηφίζοντες από τους καταλόγους των ενεργών μελών, των εγγεγραμμένων φίλων και εθελοντών του κόμματος και όχι των εγγεγραμένων εκείνη την ημέρα. Αποκεντρωμένα, με συγκεκριμένη ποσόστωση ανά Δήμο και Περιφέρεια, όχι φύλο, ανάλογα τον πληθυσμό και τον αριθμό των φίλων του κόμματος. 

Τα προγραμματικά συνέδρια να είναι ανεξάρτητα από τα οργανωτικά, να συγκαλούνται κάθε τέσσερα χρόνια ή έκτακτα πριν από πρόωρες κοινοβουλευτικές εκλογές αποκλειστικά για να διαμορφώνουν /επικαιροποιούν το ιδρυτικό πρόγραμμα του κόμματος στην συγκυρία και τις εκλογές.

Δεν χρειάζονται μεγάλα σώματα συνεδρίων. Δεν γίνεται καμία ουσιαστική συζήτηση και οι συμμετέχοντες δεν είναι σε θέση να ακούσουν όλες τις ομιλίες ή να συμμετέχουν σε διάλογο. Μικρά και λειτουργικά σώματα μόνο λειτουργούν αποτελεσματικά όπου παρουσιάζονται έτοιμες διεργασίες ομάδων εργασίας για την τελική συζήτηση και επικύρωση.

Εκλογή στην ηγεσία προέδρου ή συμπροέδρων κάθε τέσσερα χρόνια κατάλληλων για να εκπροσωπήσουν/υλοποιήσουν το τρέχον υιοθετημένο πολιτικό πρόγραμμα. 

Η συζήτηση για τα παραπάνω ίσως βρει τρόπους δημοκρατικής οργάνωσης του νέου κόμματος και φέρει αρμονία των εξαγγελιών της αριστεράς για δημοκρατική οργάνωση της κοινωνίας με την δική της εσωτερική λειτουργία. Να γίνει το κόμμα καθρέφτης του αριστερού προτάγματος για δημοκρατία, συμπερίληψη, αξιοκρατία, εκπροσώπηση των αναγκών της εργατικής τάξης όλων των επιπέδων της κοινωνίας. 

Νέο κόμμα Τσίπρα: το πρόγραμμα "το έχει" η αριστερά, νέο τρόπο οργάνωσης θα βρει;

 

Ένα από τα βασικά λάθη που γίνονται -και ξαναγίνονται- στην αριστερά (ακόμη και την ανανεωτική) είναι η μηχανιστική αναπαραγωγή του κλασσικού συγκεντρωτικού οργανωτικού μοντέλου της λενινιστικής εποχής. Παρά κάποιες μικροβελτιώσεις που υποτίθεται ότι έγιναν από την εποχή του Συνασπισμού, η κατάσταση παραμένει στάσιμη με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ξανά και ξανά τα ίδια προβλήματα στην κομματική λειτουργία των αριστερών κομμάτων και στην σχέση τους με τα μέλη τους. Όση φαιά ουσία κι αν καταναλώθηκε στα ζητήματα του καταστατικού, η ανανέωση του οργανωτικού τομέα παραμένει μόνιμα μετέωρη και υποτιμημένη και οδηγεί σταθερά στα ίδια αδιέξοδα.

Αναλυτικά:

1. Λειτουργία των Τάσεων / ΣΥΝ

Ο Συνασπισμός θέσμισε για πρώτη φορά στην αριστερά, τις Τάσεις στο καταστατικό του, αποκαλώντας τις, "ρεύματα ιδεών". Είχε και επείγοντες πρακτικούς λόγους για να το κάνει αυτό αφού τον δημιούργησαν διαφορετικά ρεύματα αριστερών ανανεωτών και ριζοσπαστών με πολύχρονη παρουσία σε πρώην αντίπαλους οργανισμούς όπως το ΚΚΕ και το ΚΚΕ εσ, που έπρεπε να έχουν χρόνο για να συνυπάρξουν, να αναστοχαστούν και τελικά να αφομοιωθούν σε ένα ενιαίο σχήμα. Οι τάσεις έφτασαν στο σημείο να έχουν διαφορετικά γραφεία μέσα στην Κουμουνδούρου χωρίς να ταράζεται η ενότητα του Συνασπισμού που ήταν ένα μικρό κόμμα με καμιά εικοσαριά χιλιάδες μέλη μόνο που σχεδόν γνωρίζονταν όλοι και όλες μεταξύ τους. Μέχρι εκεί φαινόταν σαν μια επιτυχημένη δημοκρατική μεταρρύθμιση στο λενινιστικό καταστατικό.

2. Αλλαγή κλίμακας / ΣΥΡΙΖΑ

Όταν ο ΣΥΝ αποφάσισε να συμμετέχει σε μια μεγαλύτερη συμμαχία της αριστεράς δλδ στον ΣΥΡΙΖΑ, η τάση "ανανεωτική πτέρυγα" αποχώρησε "αύτανδρη" επειδή διαφωνούσε να συνυπάρξει στο νέο μεγαλύτερο κόμμα με άλλες δέκα τάσεις που συνέστησαν μαζί τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι υπόλοιπες τάσεις παρέμειναν στο νέο κόμμα. Είχε επισυμβεί όμως ταυτόχρονα αλλαγή κλίμακας  - τα μέλη όπως και τα ποσοστά στην κοινωνία εκτοξεύτηκαν και το νέο κόμμα διοικούνταν από ένα συντονιστικό 13 συνιστωσών. Σύντομα αυτές καταργήθηκαν λόγω του διαρκούς πολιτικού αλαλούμ προς τα έξω και ο ΣΥΡΙΖΑ με το ιδρυτικό του συνέδριο έγινε ενιαίο κόμμα επαναφέροντας τις τάσεις στο καταστατικό του.

Αυτήν την φορά οι Τάσεις γιγαντωμένες στο εσωτερικό άρχισαν να λειτουργούν σαν κόμματα μέσα στο κόμμα. Η αλλαγή κλίμακας ήταν μοιραία. Οι κόντρες τους έγιναν κεντρικά θέματα πολιτικής δημοσιότητας στα ΜΜΕ αλλά και μαχών κατανομής της κομματικής εξουσίας - και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και για το ποια Τάση ελέγχει ποιο υπουργείο. Η πρόσβαση των μελών στην ηγεσία έγινε αδύνατη αφού έπρεπε να μεσολαβηθεί από κάποια Τάση, οι εκτός τάσεων περιθωριοποιήθηκαν και η αξιοκρατία πήγε περίπατο: η Τάση διόριζε ή εξέλεγε τα δικά της μέλη σαν σε συνδικάτο, ασχέτως αν το συγκεκριμένο άτομο ήταν κατάλληλο ή όχι για την όποια θέση ή ανάθεση ευθύνης. 

Η συλλογικότητα του κόμματος δέχθηκε μεγάλο πλήγμα, η καχυποψία μεταξύ των μελών αυξήθηκε, οι τάσεις μιμήθηκαν οργανωτικά σε παράλληλη οργάνωση ως μικρογραφίες όλα τα κομματικά χαρακτηριστικά αλλά και τις υπάρχουσες παθογένειες. Μοναδικός ενωτικός παράγοντας ήταν πλέον ο ηγέτης αλλά και ΠΘ, Αλέξης Τσίπρας που εκτός από την διακυβέρνηση είχε και να παίζει ρόλο διαιτητή ανάμεσα στις τάσεις. Έτσι οι ύπαρξη των Τάσεων έγινε ο βασικός διαλυτικός παράγοντας για την αριστερή συλλογικότητα αφού από ενιαίο κόμμα κατέστησαν τον ΣΥΡΙΖΑ, άτυπη ομοσπονδία κομμάτων της ριζοσπαστικ΄ς, της ανανεωτικής και της πασοκογενούς αριστεράς.

Συμπέρασμα: η αλλαγή κλίμακας έκανε τις Τάσεις κανονικές φράξιες. Η επιτυχημένη δημοκρατική μεταρρύθμιση στον ΣΥΝ έγινε επιταχυντής της διάλυσης του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ. Με συνεχείς διασπάσεις που εκδηλώνονταν σε κάθε πολιτικό ταρακούνημα, αρχίζοντας με την αποχώρηση του Λαφαζανικού "αριστερού ρεύματος" καθώς και των Βαρουφάκη και Κωνσταντοπούλου μετά την υπογραφή του Γ΄ Μνημονίου το καλοκαίρι του 2015.

3. Διορθωτικές απόπειρες / Εκλογή από την Βάση /Διεύρυνση

Μπροστά στην αδιέξοδη κομματική κατάσταση,η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να επαναφέρει τα περιθωριοποιημένα μέλη στο προσκήνιο καθιερώνοντας την άμεση εκλογή από την Βάση του Προέδρου του κόμματος και όχι από τα Συνέδρια που πλέον ήσαν η χαρά των μηχανισμών. Ήταν ένας τρόπος να αποφύγει η νομιμοποιημένη από την βάση ηγεσία τους εκβιασμούς των τάσεων καθώς με την παράλληλη εγγραφή χιλιάδων νέων μελών, αποδιοργανώνονταν οι μηχανισμοί των τάσεων οι οποίες ξαφνικά έγιναν μειοψηφία μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και συντριπτική η προεδρική πλειοψηφία. Αυτό ονομάστηκε "διεύρυνση". Οι τάσεις για να επιβιώσουν συνασπίσθησαν σε μια, την "Ομπρέλα" ολοκληρώνοντας τον διχασμό του κόμματος σε προεδρικούς και τους άλλους. 

Η διχαστική αυτή κατάσταση κατήργησε εντελώς τις όποιες δημοκρατικές πρόνοιες του καταστατικού. Η ενιαία έκφραση του ΣΥΡΙΖΑ έγινε παρελθόν, οι έριδες των κομματικών οπλαρχηγών, καθημερινή είδηση και η εκλογική ήττα του 2019, βρήκε ένα μη κόμμα να την αντιμετωπίσει. Ο "απολογισμός" θα διέλυε ότι απέμενε από την ενιαία έκφραση σε ένα κλίμα φανατισμού, διχασμού και αμφισβήτησης της ηγεσίας χωρίς εναλλακτική. 

Συμπέρασμα: Χωρίς δημοκρατική λειτουργία, κάθε μαζική διαδικασία απολογισμού ήταν εκ των προτέρων αυτοκτονική. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε τρόπο να διαχειριστεί την κρίση. Οι τάσεις είχαν ήδη διαλύσει το κόμμα.

4. Και τώρα τι; / Το Νέο κόμμα

Τα όσα ακολούθησαν είναι γνωστά. Παραίτηση του Αλέη Τσίπρα από την ηγεσία, άγονος εμφύλιος των επιγόνων που έφεραν τον αλεξιπτωτιστή Κασσελάκη στην Προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ και αμέσως μετά απανωτές αποχωρήσεις και διασπάσεις και δημιουργία νέας κοινοβουλευτικής ομάδας και κόμματος από την Νέα Αριστερά. Ακολούθησαν δυόμιση χρόνια στα οποία οι Τάσεις που κατάφεραν και έγιναν συνολικά 6 διακριτά συριζογενή κόμματα απέδειξαν ότι δεν μπορούσαν ούτε καν να μιμηθούν τον ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ. Και αντί να εμποδίσουν αντιπολιτευτικά την ΝΔ, χάρισαν την αξιωματική αντιπολίτευση στο ΠΑΣΟΚ, δημιούργησαν κλίμα απογοήτευσης και στην κοινωνία με αποτέλεσμα την γιγάντωση της αποστράτευσης και την συρρίκνωση όλων των συριζογενών κομμάτων.

Εκεί αναγκάζεται εκ των πραγμάτων να επαναδραστηριοποιηθεί ο Αλέξης Τσίπρας για να καλύψει την ανυπαρξία κεντροαριστερής αντιπολίτευσης απένατι σε μια κυβέρνηση-καθεστώς πνιγμένη στα σκάνδαλα που θα είχε πέσει με ένα φύσημα αν η αντιπολίτευση είχε στοιχειώδη ενότητα. 

Σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας και οι συνεργάτες του, έχουν μπροστά τους τον ελέφαντα στο δωμάτιο: πρέπει να βρουν έναν τρόπο καταστατικής οργάνωσης του νέου κόμματος που να αποφύγει την επανάληψη του λενινιστικού προτύπου. 

Κι επειδή θα είναι μεγάλο κόμμα, θα πρέπει να αποκλείσει την δημιουργία αναγνωρισμένων τάσεων ή γενικότερα αδιαφανών συσπειρώσεων υπό το όνομα "ρεύματα ιδεών". Λόγοι κλίμακος. Σε μεγάλα κόμματα δεν παίζεις με αυτά.

Τι μπορεί να γίνει; Πως φτιάχνεις ένα ηθικό κόμμα την εποχή της εξαχρείωσης κοινωνικών θεσμών και ακραίας ανάγκης διαμεσολάβησης μεταξύ θεσμών και πολιτών ελλείψει κοινωνικού κράτους; Πως φτιάχνεις μια συλλογικότητα με συντροφικότητα και ισχυρή ενότητα σε καιρούς καχυποψίας και απομείωσης του αισθήματος της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας; Όταν το γενικό παράδειγμα και των αριστερών είναι "εγώ και το μαγαζί μου" ακόμη κι όταν η κοινωνία πεινά και μένει χωρίς σπίτι και  σύνταξη; Όταν οι πολυ-αριστεροί δείχνουν τον πρώην ΠΘ της αριστεράς ως την πηγή του προβλήματος χωρίς να έχουν κάνει γραμμάριο αυτοκριτικής; Τι παράδειγμα δίνουν;

Η απάντηση είναι δύσκολη αλλά εντελώς αναγκαία. 

*κάποιες προτάσεις σε επόμενο άρθρο